حزن و اندوه

عواملی که باعث حزن و اندوه می گردند متفاوتند٬ گاهی حوادث و اتفاقات خارجی منجر به حزن و دل گرفتگی می گردد و گاهی بدون جهت در بعضی از ساعات روز و شب دل گرفتار اندوه می شود. معصومین علیهم السلام نسخه های شفابخشی برای رفع حزن بیان فرمودند که هر کدام آنها کار ساز و تاثیر سریع خواهدداشت.  

در یک مورد حضرت علی علیه السلام می فرمایند: « هیچ گاه نسبت به مسائل گذشته محزون نباش زیرا که ترا باز می دارد از اینکه در آینده استعدادت را به کار بندی و فعال باشی.»

امام صادق علیه السلام برای حزن و اندوه فرمودند: « اگر چیزی از سلطان یا دیگری باعث حزن تو شد زیاد بگو «لا حَولَ وَ لا قُوَةَ الّا بالله» زیرا که این‌ ذکر شریف کلید گشایش است.»

رسول خدا صلی الله علیه و آله پیشنهاد دیگری دارند و می فرمایند: « کسی که زیاد استغفار کند خداوند تبارک و تعالی همّ و غمّ او را تبدیل به گشایش می کند و او را از تنگنا نجات می بخشد و روزی بی حساب به او عنایت می کند.»

همان گرامی داروی دیگری را تجویز می فرمایند:« شستن لباس و نظیف نگهداشتن آن همّ و حزن را از بین می برد.»

و نیز می فرمایند: « کسی که حزنی به دلش نشسته و نمی داند که این دل گرفتگی از کجا سر چشمه  گرفته سرش را بشوید رفع حزن می شود.»

امام سجّاد علیه السلام در دعای مکارم الاخلاق عرضه می دارد: « خدایا تویی ذخیره ام در هنگام حزن و اندوه.»

 به عبارتی حزن٬ آن حالت حسرت و ناراحتی است که انسان در اثر از دست دادن محبوب یا فوت مطلوب پیدا می کند و از مقدرات الهی اظهار ناراحتی می نماید.

سوره ی یونس٬ آیه ۶۲: «آگاه باشید که دوستان خدا ترس ندارد و محزون نمی شوند.»

اولیای خدا دل را با خدای خویش و خواسته های او تعلق می دهند. اولیاء خدا یک نوع اعتماد و وثوق خاصی به پروردگار خویش دارند٬ به همین جهت در همه کارها جزء خدا به کس دیگری متکی نمی شوند.

رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرمود: « هر کس به بندگان خدا توکل کند٬ خداوند او را ذلیل خواهد کرد.»

 گناهان

برای پاکیزه کردن روح از نکبت گناهان٬ نسخه های متعددی از طریق معصومین علیهم السلام به دست ما رسیده که همگی موثر و مفید خواهند بود.

۱-استغفار:

      رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند: « برای هر دردی درمانی است و درمان گناهان استغفار است.»

۲- امراض و درد های جسمانی:

     همان گرامی فرمودند: « ساعاتی که مومن درد می کشد جبران ساعات لغزش هایش را می نماید.»

    امام رضا علیه السلام فرمودند:« بیماری و مرض برای مومن باعث ۱اکیزه شدن روح و رحمت بر وی می شود و برای کافر عذاب و لعنت می باشد.»

۳- ابتلائات و گرفتاری ها:

   امام صادق علیه السلام فرمودند: « به تحقیق هموم و گرفتاری ها گناهان مسلمان را از بین می برد.»

۴- کار نیک:

    رسول خداصلی الله علیه و آله فرمودند: «هر گاه کار زشتی انجام دادی با عمل شایسته اثر آن را ببر.»

۵- خوش روئی:

   امام صادق علیه السلام فرمودند:« مسلّماً حسن خُلق لغزش ها و خطاها را از بین می برد همان طور که خورشید یخ ها را آب می کند.»

۶- سجده های مکرّر و طولانی:

   مردی به محضر پیامبر صلی الله علیه و آله شرفیاب شد و عرض کرد: ای رسول خدا گناهانم زیاد شده و اعمالم ضعیف و کم٬ آن گرامی در جواب فرمودند:« زیاد سجده بجا آور زیرا که سجده های مکرر گناهان را می ریزد همان طور که باد برگ درختان را می ریزد.»

بر گرفته از کتاب "درمانگاه معنوی" از آقای سید کاظم ارفع.

"با کمی تلخیص"

نماز٬ رابطه ی مخلوق با خالق است. انسان مادی را معنوی می کند. نماز٬ تنها عبادتی است که حتی در حال غرق شدن و جنگ هم ساقط نمی شود.

نماز٬ زنده نگهداشتن سنت ابراهیم و محمد(ص) و مهدی علیه السلام است. نماز٬ وسیله ی نزدیک شدن به خداست. نماز٬ اولین سوال در قیامت است.

پیشوایان ما ٬ هنگام نماز٬ رنگ خود را می باختند و می فرمودند: وقت ادای امانت الهی و حضور در پیشگاه الهی است.

 سبک شمردن نماز

ارزش گذاری به نماز٬ نشانه ی ایمان به خداست و بی اعتنایی٬ دلیل ضعف عشق و علاقه به معنویات است.

پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله فرمودند: آنکه نماز خود را تباه سازد٬ در قیامت در کنار قارون و هامان خواهد خواهد بود. وای بر کسی که از نماز خود مواظبت نکند.

و نیز فرمودند: کسی که  نماز را سبک بشمارد٬ خداوند برکت و بهره و خیر را از عمر و مال او بر می دارد، پاداش کارهای او را از بین می برد، دعاهایش مستجاب نمی شود، هنگام مرگ با احساس گرسنگی و تشنگی و ذلت مخصوصی از دنیا می رود، در برزخ شکنجه و ظلمت و فشار می چشد و در قیامت حساب سختی از او کشیده می شود.

حضرت موسی عله السلام به درگاه خدا عرض کرد: پروردگارا ! کسی که نماز ها را در اول وقت بجا آورد چه پاداشی دارد؟ خدای مهربان فرمود: هر چه بخاهد بر ائ می بخشم و بهشتم را بر او روا می دارم.

پیامبر اسلام  صلی الله علیه و آله فرمود: من در قیامت امت خود را از آثار سجده که بر پیشانی دارند می شناسم.        

ای زلیخا دست از دامان یوسف باز کش

تا صبا پیراهنش را سوی کنعان آورد...

به امید آن روز

 برای سلامتی و تعجیل در ظهور آقا مهدی(عج) صلوات.

ای یوسف زهرا٬ برایت از قلبهای شکسته می نویسم که از فرط انتظار آکنده از غم و اندوهند. برایت از عاشقانت می نویسم که چون کبوترانی با دو بال زیبای عشق دور تا دور جمکرانت در حال پروازند.

ای انتظار منتظران٬ ای عشق عاشقان بیا و با ظهورت دل ها را نورانی گردان٬ بیا و عاشقان را به عشق زیبایشان برسان و منتظران را به بهترین و سبز ترین انتظار.

ای بهار سرسبز وجودم تنها تویی هستی ام که گر نباشی من دیگر بهار را حس نمی کنم و همیشه زمستانیسرد میهمان دلم خواهد شد.

ای شکوفه زیبای عشق٬هر جمعه غروب بر سر راهت می نشینم تا بیایی٬ هر جمعه غروب را نظاره می کنم و خورشید را که هر جمعه از نور رویت از شرمساری سرخ گون می شود و با سرخی اش تو را طلب می کند. هر جمعه خود را با اشک های عشق غسل می دهم تا اگر بیایی٬ من در حضورت پاک باشم.

هر جمعه با دلی پر از عشق و شور در انتظار می نشینم تا شاید با آمدنت این دل بیمار را التیام بخشی.

ای امید عاشقان٬ نمی دانیچقدر دوست دارم روحم را با عشق به تو به سویت روانه دارم تا به قلب زبیایت بگویم که ای قلب زیبا بیا و دردها را شفا ده٬ بیا و غم ها را کنار زن و در پیشگاه خدا ما را شفاعت فرما.

رویای همیشگی ام! آرزو می کنم پرنده ی سفیدی باشم که بال هایش عشق است و پیامش انتظار.

دوست دارم به سویت پرواز کنم و پیام منتظرانت را به تو برسانم و امید بر آن دارم که دعوتم را پذیرا باشی.

""هر صبح جمعه ندبه کنان در دعای صبح

از کردگار خویش تمنا کنم تو را ""

خدایا٬ قلب نازنین آقایمان را از ما راضی بگردان. - آمین یا رب‌ العالمین-

************اللهم عجل لولیک الفرج************

زندگی رسم خوشایندی است

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه عشق.

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود.

زندگی جذبه دستی است که می چینید.

زندگی نوبر انجیر سیاه در دهان گس تابستان است.

زندگی بُعد درخت است به چشم حشره.

زندگی تجربه ی شب پره در تاریکی است.

زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.

زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می پیچد.

زندگی دیدن یک باغچه از شیشه ی مسدود هواپیماست.

خبر رفتن موشک به فضا

لمس تنهایی " ماه"

فکر بوییدن گل در کره ای دیگر.

زندگی گل به " توان" ابدیت

زندگی " ضرب" زمیندر ضربان دل ما.

 و دکتر علی شریعتی چه زیبا دعا می کند:

""خدایا چگونه زیستن را تو به من بیاموز چگونه مردن را خود خواهم آموخت""